Over

 

Tir Nan Og Stables

Land of the Ever Young

Over Ons

graag stellen wij ons even voor, beide hart-werkende mensen met een passie!

 

" ár Paisean "

Hoe is Tir Nan Og Stables ontstaan?

 

Als jong meisje droomde ik ervan om bij paarden te kunnen zijn, zij hadden voor mij iets magisch. Op 12 jarige leeftijd mocht ik op paardrijles enorm trots op mijn spulletjes ging ik elke week opgepoetst naar de manege. Om daar paarden te poetsen een een uurtje rijles te volgen, mijn vader en oma gingen altijd mee. Genoten heb ik van deze tijd.

 

Eenmaal besmet met het paardenvirus wil je blijven doorgaan, na vele jaren op manege's te hebben doorgebracht en bij verzorgpony's werd het verlangen naar een eigen paard heel groot. Nadat ik mijn man had leren kennen bleef deze wens en bij de bouw van ons gezamelijke huis werd er gekozen voor een wat kleiner huis want ik 'moest' mijn paard hebben. Zo gezegd zo gedaan! Onze achtertuin werd piste met daarnaast een stalletje en mijn eerste paard werd een k.w.p.n - er. Beau-Gi.

 

Een jong groot bruin paard met zwarte manen, een heel lief paard welke ik samen met de hulp van een prive instructrice ben gaan rijden. Beau-Gi was al zadelmak maar kende verder nog maar weinig. Beau-Gi brachten we elke dag een paar straten verderop in het dorp naar een weiland dat we mochten gebruiken. Geert ging dan met de fiets en Beau-Gi ernaast.

 

Na een jaar in ons nieuwe huis te hebben gewoond, konden we in hetzelfde dorp een boerderij kopen met wat grond eromheen, uiteraard vonden we dit dé gelegenheid. Er was een schuur waarin we stallen konden maken, met daarachter voldoende ruimte om een piste van 20x40 aan te leggen en nog wat weiland waar Beau-Gi kon lopen.

 

Na dit alles voor elkaar te krijgen, ging het in de relatie met Beau-Gi niet zo goed, hij groeide uit tot een sterk 'mannenpaard' en alhoewel ik goede begeleiding had werd ik bang van hem. Tijdens een buitenrit kwam er een motor met hoge snelheid door de straten heen en Beau-Gi verschoot hier enorm van, waardoor hij steigerde. Een paard van 1.78 wat steigert geloof me dat was doodeng. Uiteindelijk tijdens zijn opleiding kreeg hij door dat ik angst had voor het steigeren en maakt hier handig gebruik van. Dit schaadde onze relatie zodanig dat ik niet meer verder met hem kon. Gelukkig heb ik voor hem een geschikte eigenaar kunnen vinden welke wel in staat was met hem te werken.

 

Maar....... na drie maanden zonder paard te zijn geweest begon het opnieuw te kriebelen.. en ging ik op zoek naar een geschikt paard. Ik kwam een advertentie tegen met 'Bonte paarden uit Ierland' nieuwsgierig geworden zijn we op een dag naar de Veluwe vertrokken om daar deze Tinkers te gaan bekijken bij destijds één van de eerste importeurs/handelaar in Tinkers.

Een enorme drukte en bedrijfigheid toen we aankwamen op het terrein, en alsmaar nieuwsgieriger wordend kon ik kennis maken met 'de Tinker;

 

Wow! was mijn eerste gedachte wat een speciale paarden en wat leuk al die kleuren, en wat een hoge aaibaarheids factor! Ik was meteen verkocht, na enkele weken maakten we een afspraak om te gaan kijken bij enkele Tinkers, en we vonden er eentje..

 

>>>lees verder<<< >>>naar boven<<<